Gdy w końcu siedziała w samochodzie obok Adama czuła się strasznie niezręcznie. Jeszcze nigdy nie siedziała tak blisko chłopaka, a w szczególności narzeczonego, którego znała zaledwie godzinę...:
-Jeśli jesteś śpiąca możesz się położyć.- Zaproponował troskliwym głosem
-Ale tutaj jest chyba za mało miejsca.- Zauważyła Lucy odsuwając się od niego najdalej jak mogła
-Możesz położyć swoją głowę na moim kolanie.
-Eemm... Nie, nie jestem śpiąca.- Odpowiedziała szybko cała czerwona. Jak on tak mógł?! Nawet nie wie jaki ona ma kolor oczu, a on proponuje jej, żeby położyła się na jego kolanach! Zboczeniec jeden...
-To może opowiedz mi coś o sobie?- Adam chciał za wszelką cenę wiedzieć jak najwięcej o swojej przyszłej żonie
-Mam na imię Lucy Fr...- Nie dokończyła, bo jej przerwał
-Clockwork. I to już akurat wiem. Wiem też ile masz lat... Co lubisz robić?
-Lubię...- Zaczęła; przypomniała jej się rozmowa z wcześniejszym kandydatem, kiedy to nie potrafiła mu odpowiedzieć na pytanie jakie książki czyta.-... Lubię grać na fortepianie.- Dokończyła
-Czyli umiesz grać na nim?- Zapytał głupio
-Mhm.- Przytaknęła- A ty na czymś grasz?- Zainteresowała się
-Jeśli nerwy mojej matki się liczą to tak.- Zaśmiał się, a na ustach Lucy wreszcie zagościł lekki uśmiech- Ogólnie to na niczym nie gram.- Odpowiedział już normalnie- A coś poza graniem?
-Śpiewanie.- Odparła bez namysłu
-I jeszcze śpiewasz?- Zapytał ze zdziwieniem- No to nieźle. A potrafisz grać i śpiewać jednocześnie?- Zainteresował się
-Mhm- Przytaknęła- Znam na pamięć ,,Wake me up", ,,Impossible" i kilka innych piosenek.- Pochwaliła się skromnym głosem
-Zagrasz mi jutro? I zaśpiewasz?- Zapytał z entuzjazmem
-Jasne.- Powiedziała niepewnie- A masz fortepian?
-Oczywiście!- Odrzekł z dumą w głosie- Mamy pokój muzyczny, więc może ci się spodobać.- Uśmiechnął się promiennie, że nie w sposób było się oprzeć i też się uśmiechnęła, tylko bardziej pewnie niż poprzednim razem. Dalej jechali, a Adam opowiadał jej swoje anegdoty z dzieciństwa. Jak się okazało był bardzo zabawny, co spodobało się Lucy i bardziej ją przekonało do niego. A z kolei Adam podziwiał swoją narzeczoną, za to że potrafi ona na czymś grać. Jemu zawsze myliły się klawisze, a zapisy nutowe były zbyt skomplikowane.
Nawet nie zauważył, kiedy Lucy zasnęła, a gdy już się skapnął to jej głowa opierała się na jego ramieniu. Uśmiechnął się delikatnie i pogłaskał ją troskliwie po głowie. Napawał się tą myślą, że akurat ona będzie jego żoną. Była wręcz idealna. Lekko musnął swymi wargami jej czoło i sam zasnął opierając swoją głowę na jej głowie.
W tym samym czasie po drugiej stronie limuzyny odgrodzonej ścianką od drugiej części Arthur i Yvette rozmawiali:
-Co o niej sądzisz?- Zadał jej pytanie mąż
-O tej małej? Jest trochę sztywna, ale powinna zadowolić Adamka.- Odpowiedziała mu piłując pilnikiem swoje paznokcie
-Osobiście uważam, że będzie dla niego odpowiednia. Za bardzo go rozpuściłaś. Ona go sprowadzi do pionu.- Powiedział poważnie Arthur
-To to na pewno.- Zachichotała Yvette- Powinniśmy kupić jej staniki z push-up'em.- Rozmyślała
-Ach, ty jak zwykle o jednym.- Mruknął zdegustowany i wpatrywał się w nocny krajobraz, z którego mało co widział. Mrok był tak gęsty, że ledwo zauważał pobliskie łąki i lasy. Zapukał w okienko do kierowcy:
-Widzi pan coś na tej drodze?
-Tak, Sir.- Odpowiedział mu mężczyzna mniej więcej w takim samym wieku co on- Noc jest ciemna, lecz drogę widzę doskonale.
-To dobrze. Jedź dalej.- Zakończył tą krótką konwersację i zorientował się, że jego żona śpi mu na kolanach- Ech, znowu to samo.- Westchną, po czym zdjął swoją marynarkę i okrył nią śpiącą Yvette.
Do ich rezydencji dojechali dopiero koło szóstej nad ranem. Wszyscy pasażerowie spali, więc kierowca obudził Arthura, który z kolei lekko potrząsając żonę obudził ją. Powoli wyprowadził ją z auta i zaprowadził na schody przed ich pałacykiem, bo tak mniej więcej wyglądał ich dom. Niczym piękny pałac był wspaniałą atrakcją turystyczną, więc dlatego przed ich domem zbierały się grupy ludzi z aparatami.
Podszedł do tylnych drzwi i je otworzył. W środku zastał widok, który wywołał w nim ogromne zdziwienie. Śpiący Adam trzymał Lucy w objęciach na swoich kolanach, a nieświadoma niczego dziewczyna spała twardo opierając swoją głowę na jego obojczyku. Na ustach czterdziestolatka zakwitł lekki uśmiech i potrząsnął za ramię syna:
-Adam, wstawaj.- Mówił cicho, aby nie zbudzić Lucy
-Co jest?- Zapytał zaspanym głosem leniwie otwierając oczy
-Jesteśmy na miejscu.
-A, ok.- Chciał wstać, lecz coś, a raczej ktoś mu to uniemożliwiał; Arthur cicho zachichotał-Co do...?- Zapytał Adam patrząc na swoją narzeczoną na swych kolanach- Czemu ja ją obejmuję?- Zapytał ojca, lecz ten mu nic nie odpowiedział, tylko pomógł Yvette wejść po schodach i trafić do ich sypialni zostawiając Adama z jego problemem samego.
-Świetnie.- Mruknął poirytowany i niewyspany. Delikatnie wsunął jedną rękę pod jej kolana i wysiadł z samochodu trzymając śpiącą piętnastolatkę w ramionach. Nie ważyła zbyt wiele, co było jej kolejnym plusem. Wchodził powoli po schodach, aby z nich nie spaść razem ze swoją przyszłą żoną. Myślałem, że przynajmniej jak weźmiemy już ślub będę cię przenosić przez próg, a tu taka niespodzianka, pomyślał z rozbawieniem pokonawszy schody i przechodząc przez szerokie drzwi, które się za nim zamknęły. Dalej ruszył oświetlonym porannymi promieniami słońca korytarzem prosto do swojego pokoju, a gdy już się tam znalazł położył śpiącą dziewczynę na łóżku i zdjął jej buty. Nie miał zamiaru jej rozbierać, gdyż nie chciał naruszać jej prywatności, a poza tym wydawało mu się to nieodpowiednie. Jednak sam się rozebrał od pasa w górę i również zdjął buty. Walną się na plecy obok niej na łóżku i przez chwilę wpatrywał się w sufit nasłuchując jej równego oddech. Przekręcił głowę w bok i wpatrywał się w jej łagodną twarz. Miała całkiem jasną karnację i piękne długie ciemno brązowe włosy, które mógłby pieścić godzinami. Wpatrywał się w nią tak długo, aż sam zasnął. Nawet nie zdawał sobie sprawy jak jego twarz jest blisko jej twarzy...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz