-Moje drogie panie.- Zaczął Markus pochylając się z szelmowskim uśmiechem- Właśnie doszedłem do wniosku, iż nasza najstarsza córka jest już gotowa na małżeństwo.-Oznajmił. Lucy gwałtownie pobladła, a jej serce zaczęło walić młotem. Elisabeth wydała z siebie odgłos zdziwienia i przerażenia, który stłumiła zasłaniając usta rękami. Jennifer i Kali popatrzyły tylko na siebie z ekscytacją, a później swoje spojrzenia skierowały na najstarszą siostrę. Lucy przełknęła głośno ślinę i powoli kiwnęła głową na znak, iż słowa ojca dotarły do niej, to samo z pustym wzrokiem uczyniła matka, która była bliska załamania. Markus widocznie dumny z siebie nakazał młodszym córkom opuścić jadalnie, po czym zasiadł na swym miejscu, aby omówić swój pomysł:
-Posłuchaj Lucy.- Zaczął- Małżeństwo w twoim wieku jest zupełnie normalne.- Wyjaśniał swojej córce widząc, jak jest chorobliwie blada- Spójrz na swoją matkę. Ona wzięła ślub w wieku czternastu lat. To nic złego. Jesteś wręcz w idealnym wieku.- Argumentował- Jeszcze dziś wyślę propozycję zaślubin do kilku rodzin. Elisabeth, ty mi w tym pomożesz.- Zwrócił się do żony i oboje wyszli z jadalni zostawiając Lucy samą z jej myślami. Nastolatka powoli wstała od stołu i ruszyła w kierunku swego pokoju, w którym się po chwili zamknęła. Siedziała na łóżku i rozmyślała o najrozmaitszych rzeczach. Kto będzie chciał ją poślubić? Czy polubi swojego narzeczonego, a co dopiero go pokocha?! Jaki będzie miał głos, jak będzie wyglądał...? Czy będzie taki jak tata, czy jeszcze gorszy? Te wszystkie myśli dręczyły dziewczynę, dopóki do pokoju nie weszła Kali:
-Hej, jak tam?- Zapytała pogodnie- Pewnie się cieszysz. Też bym się cieszyła.- Położyła się na jej łóżku marząc kiedy przyjdzie jej kolej na ślub.
-Wiesz, jakoś nie uśmiecha mi się jeszcze małżeństwo.- Odpowiedziała jej po kilku chwilach ciszy starsza siostra
-Niby dlaczego?- Podniosła się gwałtownie do pozycji siedzącej- Przecież cudownie byłoby mieć chłopaka w tym wieku, a co dopiero męża! To jest sto procent gwarancji, że nie zostaniesz starą panną do końca życia...- Pod pewnymi względami przypominała ojca
-Starą panną zaraz ty zostaniesz jeżeli nie zmienisz swojego podejścia.- Powiedziała ostro Lucy
-Ej! Mama mówi, że każdy ma prawo do własnych poglądów!- Zaprotestowała
-Ale nie do wyrażania ich na głos, gdyż można kogoś urazić albo się komuś narazić.- Dokończyła piętnastolatka, a jej młodsza siostra pokazała jej język- Damie to nie przystoi.- Upomniała ją
-Spadaj. Nikt nie będzie cie chciał!- Prawie krzyknęła- Zachowujesz się jak sztywna stara baba!
-Zmień ton albo stąd wyjdziesz.- Ostrzegła ją Lucy
-Hmph.- Parsknęła Kali krzyżując ręce na piersi- W każdym razie, ja bym była wdzięczna.
-Ty. A ja nie jestem tobą.- Rzuciła oschle siostra i w tym momencie do pokoju wskoczyła Jennifer
-Lucy!- Rzuciła się najstarszej siostrze na szyję- Będziesz śliczną panną młodą!- Stwierdziła patrząc na nią
-Ale okropną żoną.- Wypaliła Kali chichrając się i oberwała poduszką w głowę- Ej!
-Bitwa na poduszki!- Krzyknęła Jennifer łapiąc za jedną z poduszek i atakując nią po kolei swoje starsze siostry. Lucy siedziała sztywno nadal rozmyślając nad swoją bliską przyszłością, podczas gdy jej siostry waliły w siebie i w nią poduszkami. W jednej chwili posypał się pierz, a Lucy wróciła myślami do swojego pokoju, gdzie panował chaos i latające gęsie pióra:
-Proszę, wyjdźcie z mojego pokoju.- Nakazała tonem nieznoszącym sprzeciwu, a siostry widząc jej złowrogo błyszczące oczy rzuciły trzymane w rękach poduszki na ziemię i rozbiegły się do swoich pokoi. Lucy z westchnięciem wstała z łóżka i chwyciła telefon. Powoli znalazła numer telefonu pokojówek, po czym napisała wiadomość, której nie wysłała. Stała po środku białej od piór podłogi i z pustym wzrokiem wpatrywała się w nienadające się już do użycia poduszki. Powoli uklękła i zaczęła podnosić z ziemi pióra, jedno po drugim. Robiła to w ciszy, sam na sam ze swoimi myślami.
W międzyczasie Markus razem ze swoją żoną siedzieli w jego prywatnym gabinecie, który przypominał biuro myśliwego. Ściany oraz podłogę zdobiły liczne skóry oraz wypchane zwierzęta z tępo patrzącymi sztucznymi oczami. Całe biuro było skąpane w kolorze brązowym oraz beżowym. Wszystkie meble były pokryte ciemno brązową farbą i połyskiwały w porannym słońcu.
Razem z pomocą żony pisał maile do kawalerów stanu magnackiego:
-Myślisz, że Hodgeville będzie wystarczająco dobrym kandydatem na męża?- Zapytał Elisabeth, która zajmowała się pisaniem i wysyłaniem wiadomości; tak naprawdę nie musiał jej się pytać, bo i tak postawiłby na swoim, ale zrobił to ze zwykłego przyzwyczajenia
-Wydaje mi się, że pan Hodgeville jest, jakby to powiedzieć, dosyć dojrzałym mężczyzną jak dla piętnastolatki.- Odezwała się spokojnie jego żona
-E tam. Przynajmniej ma doświadczenie.- Odrzekł Markus i nakazał wysłać do niego maila.
-Do kogoś jeszcze?- Zapytała Elisabeth, która wolała usłyszeć odpowiedź przeczącą
-Hmmm. A do kogo już wysłaliśmy?
-Do Sir McJullien'a, Donuccio, Clockwork'ów, Argentess'ów i teraz do Hodgevill'a.- Podczas, gdy wymieniała nazwiska, Markus liczył ich ilość na swoich smukłych palcach
-Do pięciu.-Oznajmił- Chyba powinno wystarczyć. A dopisałaś, aby odpowiedź dać do jutra?
-Mhm.- Przytaknęła posłusznie żona wstając z fotela
-Dobrze, możesz iść.- Odprawił ją mąż, a gdy już opuściła jego pokój wyją z kieszeni papierosa i go zapalił, czekając z chytrym uśmieszkiem na pierwszego zainteresowanego...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz